Schrobben op zaterdag

Het is weer weekend! Kijkend naar de wie-wat-waars op hyves is dat een
periode in de week waar veel mensen reikhaldzend naar uit kijken.
Ikzelf vind het weekend ook een prettige tijd, omdat ik dan vrij ben.

Maar is dat wel zo? Ik bedoel, op zaterdag moet ik altijd nog wel
een paar winkels af die ik door de week niet kan bezoeken. Kapper,
fietsemaker, computerwinkel. Die zijn alleen maar open op tijden waarop
ik zelf ook aan het werk ben. Gelukkig doe ik de ‘wekelijkse
boodschappen’ tegenwoordig door de week. Maar omdat ik dus allerlei
dingen moet
in het weekend in het element ‘vrij’ in vrijetijd dus beperkt. En omdat
mijn werk ook een soort hobby is, wordt het gevoel van vrije tijd ook
weer relatief. Niet dat ik dat erg vind hoor.

Maargoed, deze blog gaat eigenlijk over de zaken die ik dus in het
weekend moet doen. In wintertijd valt daar ook het schrobben van mijn
huis onder. Door-de-weeks beschik ik ’s avonds namelijk niet over
genoeg daglicht om te zien of ik daadwerklijk alles gestofzuigd heb
bijvoorbeeld.

Muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven en zéker bij het
schoonmaken kan ik echt niet zonder. Ik heb van alles geprobeerd om de
ideale mix te vinden tussen [a] een vervelend klusje en [b] de muziek
die het allemaal wat aangenamer maakt. Daarbij heb ik ontdekt dat ik
niet goed schrob op rock. Nee, wat mijn schoonmaakkunsten echt tot
grote hoogtes verheft is progressive house! Vraag me niet waarom, maar
het werkt als een tierelier! Misschien dan 127 bpm precies het juiste
ritme voor de stofzuiger en pleeborstel aangeeft ofzo?

En wat is jou favoriete muziek om het schrobben weer plezierig te
maken? Of ben je in de luxe positie dat je je een schoonmaker kunt
veroorloven? Vraag hem / haar dan eens wat er in de iPod zit! En zijn
er nog andere zaken die bij jou een stuk beter gaan met muziek?

Net werken

Vroeger ging ik uit school vaak met een groepje vrienden en vriendinnen mee naar huis om daar rond te hangen, wat te drinken en slap te ouwehoeren. Meestal ging iedereen rond etenstijd dan weer huiswaarts en soms werd de conversatie dan ’s avonds nog even via de telefoon voortgezet. Maar daar hield het dan ook wel mee op. Wat later kregen we de thuis de beschikking over internet. Links en rechts gebeurde dat ook met andere mensen en konden we via ICQ, en later MsnMessenger contact houden.

Lange tijd bleef messenger een aanvullende manier om contact te onderhouden. Toen ik later voor mijn studie verhuisde nam de rol van messenger toe, omdat ik mijn home base minder vaak in de kroeg of thuis zag. Maar de laatste paar jaar is er iets aan het veranderen. Zo’n virtuele manier van communiceren gaat een steeds grotere rol spelen in mijn dagelijks leven. Lange tijd heb ik mij er tegen verzet, maar ben uiteindelijk toch gezwicht voor Hyves. Bijna iedereen die ik in het echte leven spreek zie ik daar weer terug. Reuze handig als je door de week druk bezig bent met werken, huishouden en andere zaken. Dan kun je van mekaar toch nog een beetje weten waar je mee bezig bent. En zodra je elkaar weer in het echt ziet kun je het daar weer over hebben.

– “Hey, dus jij stond gister ook in die file op de A2?”.
Of
– “Leuke foto’s zeg, van je vakantie!”

Op dit moment kan ik wel zeggen dat de “echte” en de “virtuele” wereld elkaar mooi aanvullen. En het lijkt er zelfs op dat mensen die zich minder in die laatste wereld bevinden soms ook over minder informatie beschikken.

– “Goh, ik wist helemaal niet dat je op vakantie was naar Oeroeboeroestan!”
– “Jah, dat stond toch op Hyves! Heb je de foto’s niet gezien dan?”
– “Op watte…?”

Dat dus.

Goed, zoals ik al aangaf ontstond via Hyves voor mijzelf dus een mooie mix van virtueel en echt. Maarja, voor mijn beroepsmatige ontwikkeling had ik al een profiel op LinkedIn. Voor dat zelfde doel heb ik natuurlijk ook een Monsterboardprofiel. Ergens op schoolbank.nl hangt ook nog een pagina van mij. En voor mijn foto’s had ik al een profiel op Flickr. Daar ben ik bevriend met een paar collega fototypes. Maar laatst ontdekte ik dat alle hippe marketingtijgers op Twitter zitten. En aangezien ik “iets doe met marketing” moest ik daar natuurlijk ook bij. En omdat men internationaal niet zoveel met Hyves doet, maar wél met Facebook moest ik daar natuurlijk een profiel en vrienden maken. Mijn foto stond ergens op Zyb, dus ben ik daar ook maar bij gegaan. Ik heb er al 2 (!) vrienden. Overigens ook handig als online backup van je telefoonboek. Ten slotte had ik ook op Youtube nog even een profiel aangemaakt, zodat ik daar wat video’s neer kon zetten. En mijn broertje wees mij nog fijntjes op het feit dat je via Friendster ook allerlei leuke vrienden kon maken. En dan ligt er ook ergens onderin mijn mailbox nog een uitnodiging voor MySpace.

Help!!!

Ik zit me nu dus helemaal suf te Hyven en te Twitteren (niet dat iemand dat laatste volgt, maar dat komt wel). En probeer ik in de nachtelijke uren Facebook te begrijpen (wat is in godsnaam een Zombie?!). Tijdens het wachten op een afspraak synchroniseer ik snel nog even met Zyb en upload ik een foto in mijn blog. Want stel je voor dat jullie niet zien wat ik net heb gezien. En dan moet ik ook natuurlijk de virtuele belevenissen van alle contactpersonen volgen.

Nu is dus de vraag waar de grens ligt. De balans tussen echt en virtueel dreigt namelijk verloren te gaan. Want enerzijds werk je je suf om informatie te genereren, maar je moet ook alle informatie van je vrienden weer verwerken! Maar in de angst op het verkeerde paard te wedden heb ik toch maar overal een profiel gemaakt. Stel je voor dat je een knappe Zweedse tegenkomt die vraagt of ze vriendjes mag worden op Facebook, terwijl je daar niet op zit!

Om alle informatie te kunnen verwerken heb alle info die ik wil weten deels in een RSS-reader kunnen stoppen die de info brengt, zodra deze wordt gegenereerd. Dan hoef ik niet nodeloos alle blogs en fotoprofielen langs te lopen. Verder heb ik besloten dat schoolbank.nl zeau 2004 is, kijk ik veel te weinig op LinkedIn en Monsterboard en heb ik besloten Friendster, Myspace en Purmerender.nl (ja die bestaat écht!) even te laten voor wat het is. Maar nog steeds ben ik op zoek naar de ultieme manier om de grote hoeveelheid Wie-wat-waars, krabbels, profiel-updates en netwerkinformatie een beetje geordend in mijn hoofd op te kunnen nemen.

Want jeetje, ik heb bijna geen tijd meer om de krant te lezen op het werk!

T-1

Aaike
En bijna is het zover. Les Trois Hommes staan op het punt te vertrekken. Op geheel charmante wijze gaan wij ze in Rusland, Mongolië en China laten zien wat wij bedoelen met Slique zijn. Terwijl de hagelstenen ons in Nederland om de oren vliegen ligt de Russische steppe te baden in hoge temperaturen.

De komende weken zullen we veel zien, lopen, in de trein zitten, foto’s maken, flauwe grappen verzinnen, filmen en mensen uit verschillende culturen ontmoeten. We zullen weinig douchen, scheren, comfortabel slapen, internetten en bellen. Dat is althans mijn voorlopige inschatting.

Natuurlijk ga ik wel een dagboek bijhouden, maar ik voorzie niet dat we op veel plekken komen waar internet te vinden is. De hele publicatie zal via deze website in stappen gebeuren nadat we terug zijn gekomen. Maar als het even kan, dan laten we hier natuurlijk wel even een teken van leven achter!

Dus kom hier af en toe nog eens kijken of, en da’s nog makkelijker, zet deze blog even in je RSS reader!

Au revoir!

Rustgevende regelmaat

Ff_bellen
Op de dagen dat ik in mijn eigen polderdorp werkzaam ben en niet het hele land door cross om klanten te knuffelen is de wereld verrassend voorspelbaar. De hedendaagse maatschappij vraagt ons om flexibel te zijn en vooral niet in een sleur terecht te komen. Maar hoe zeer wij dat indidivueel ook proberen, alsnog zitten wij als groep vast in een regelmaat.

In de sociologie spreken wij altijd van het volgende: het gedrag van een individu is moeilijk te voorspellen, dat van een hele hoop individuen echter wel. Het is namelijk zo dat ik op dergelijke ‘polderdorpdagen’ altijd het zelfde taffreel zie. Als ik ’s ochtends rond half negen nog slaperig mijn auto probeer te vinden kom ik alijd dezelfde mensen tegen. Het zijn de knappe meisjes die overdag de binnenstad bemensen waar ik woonachtig ben. Het lijkt een universele wet dat winkels met mooie meisjes meer verkopen dan met lelijke.

Dus om half negen reist de kudde mooie meisjes naar mijn binnenstad om in de winkels en uitzendburo’s te gaan werken. Maar terwijl ik er nog uit zie alsof ik net uit mijn remslaap kom (wat vaak ook zo is, aangezien ik zelfs na 20 minuten douchen nog steeds niet wakker ben) zien zij er al uiterst verzorgd uit. Ik vraag mij dan ook af hoe vroeg mooie meisjes in hemelsnaam opstaan om hun haren te kammen, mooie kledingcombinaties uit de kast te trekken en allerlei smeersels aan te brengen. Die redden het vast niet in de zelfde 30 minuten als ik. Gelukkig loop ik elke dat gewoon in pak, dat maakt nog wat goed en mijn kledingkeuze gemakkelijk.

’s Middags kom ik de meisjes tegen bij de bakker. "Doe maar een pistolet oude kaas en een red bull". Ah, nu snap ik hoe ze zo eng dun blijven. Misschien moet ik mijn dieet van 4 boterhammen in de middag ook eens aanpassen!

En als ik ’s avonds de 200 meter van mijn auto naar mijn huis loop, stroomt het winkelcentrum waar ik bij (eignelijk "op") woon weer leeg. Ze zien er nog net zo goed uit als ’s ochtends. En altijd zijn ze aan het bellen. Uit de flarden die ik opvang maak ik op dat de relaties met hun mede-winkelcentrumgenoten en vriendinnen een belangrijk deel uitmaken van hun leven. Da’s nog iets anders dan de mobiele verhalen van de huisvaders die ik opving toen ik nog met de bus naar het werk ging:"Ja, de bus heeft 1 minuut vertraging. Wat eten we? Haal maar wat." Zoiets.

Deze regelmaat is dus juist datgene waar je als jonge hippe proffessional zo voor gewaarschuwd wordt. Maar eigenlijk vind ik het wel prettig. Niet alleen vanwege het feit dat de mensen die ik tegenkom er leuk uit zien, maar gewoon omdat het zo lekker vertrouwd is en het wat rust geeft.

De rest van de regelmaat wordt gevuld door de pizzeria naast de ingang van mijn complex die in de middag zijn deeg maakt (ruikt lekker!!) en ’s avonds pizza’s staat te draaien. Elke dag weer. Gaan die nooit op vakantie?!

Overigens vraag ik mij wel af wat al die meiden nou elke dag denken. "Ja, dan kom ik dus elke dag zo’n yuppie tegen van ehm…nou 25 ofzo, zegmaar. Met een veels te grote tas en dito auto. ’s Ochtends ziet ie eruit alsof ie nog slaapt. ’s Middags ook en tussen de middag eet ie een half gelders volkoren weg! Hij zit me ook altijd peinzend aan te kijken als ik mn broodje ouwe kaas bestel. Rare jongen." Tja, dat laatste kan wel kloppen…

Center Trash

In Centerparcs loop je juist die mensen tegen het lijf die je niet tegen wilt komen. Daarom vond ik het een goed idee om tijdens het hemelvaartsweekend niet daar zo’n trainingspakkenreservaat af te reizen.

Waarschijnlijk zaten ze daar wel allemaal, want de knokkelslepers die normaal gesproken op zaterdag de winkelstraten rondom mijn woning bevolken waren dit weekend afwezig. Nee, ik besloot chique thee te gaan drinken in een verre uithoek van het land. Zelfs zo ver dat het al bijna Duitsland was. Maargoed, de mensenz zijn er vriendelijk en de bomen zien er nog niet uit alsof ze machinaal in rijen van vier geplant zijn.

Dusver leek mijn plan geslaagd en waterdicht te zijn. Totdat we vanuit bijna Duitsland weer naar de randstad mochten. Behalve Bokito waren de trainigspakken dus ook weer uitgebroken en kwam ik ze alsnog tegen in een kilometers lange file! Just my luck… Maar ach, met de raampjes dicht was het nog wel te doen en kijk ik alsnog terug op een leuk en succesvol hemelvaartweekend! Alleen ga ik volgend jaar lekker naar Friesland, want daar stond geen file 🙂

Google jezelf!

Gooooogle Als je wel eens iets doet op het internet, dan ben je op dat internet te vinden. En omdat ik weet dat ook werkgevers hun sollicitanten googelen, en wellicht mijn klanten hun leveranciers, vindt ik het altijd wel interessant te zien wat de uitkomst van een zoekopdracht naar mezelf is. Ik bedoel, het zou toch vervelend zijn als ik bij de klant serieus aan het doen ben, voor een eveneens serieus uurtarief, en ik ondertussen op partyflock in compromitterende pose op de foto sta met/naast/onder één of andere breezah.

Nu is dat gelukkig niet mogelijk, maar tijdens mijn periodieke googlerondje kwam ik toch opmerkelijke zaken over mijzelf tegen. Het resultaat in google was voorspelbaar. Iets van de Duiventil, Pigeons United, Slique.nl en nog wat zaken. Echter, tot mijn verbazing zat er ook een linkje naar ‘MySpace’ bij. Nu doe ik daar niets mee, dus is het wel een beetje vreemd dat mijn naam daar ineens voorbij komt. Een nader onderzoek was de volgende stap.

Blijkt dus dat daar ineens allerlei zaken staan vermeld waar ik ooit op dit weblog eens heen gelinkt heb. Enkele opmerkelijke zaken:

  • Goedkoopbier.nl
  • Warchild
  • Houtkachels.com (het moet niet gekker worden)
  • Pomme en Kelly (zeau 2006!!)
  • Buyszoenen.nl (aka Negerzoenen)

Ik ben benieuwd wat voor beeld mijn huidige klanten en toekomstige kandidaat-werkgevers hierdoor krijgen!

Ps. voor de nieuwsgierigen onder ons: dit is het googleresultaat voor mij. Zo, weer een linkje toegevoegd aan MySpace.