Onder de (Rou)voet gelopen

Als niet-gelovige single heb ik niet zoveel met de persoon Rouvoet. Ik
bedoel, het zal best een aardige vent zijn en het is best een prestatie
dat hij zijn partij vanuit het donkere christenhoekje in de
schijnwerpers van het kabinet heeft weten te krijgen.

Maar dat betekent ook dat alle Bijbelse plannen nu wat meer kans
hebben van slagen. Dus het grote gezin als hoeksteen van onze
samenleving komt meer en meer tot wasdom. Als het aan ‘De Rouwvoets’
zou liggen krijgen vrouwen lekker jong kinderen (hoezo eigen keuze?),
leven we allemaal in gezinnen met vijf kinderen en gaan we om 10 uur ’s
avonds keurig met de handjes boven de dekens slapen.

Welnu, dat is ieders eigen keuze natuurlijk. Want wat je in je
eigen tijd en in je eigen huis of in je eigen netwerk doet, dat is
helemaal je eigen zaak. Ik kan het wel beperkt vinden, maar ze gaan hun
gang maar. Dat beperkte heeft overigens voor mij betrekking op heel
veel geloofsovertuigingen, omdat ik het idee heb dat mensen de
voorschriften uit hun geloof gebruiken om hun eigen leefomgeving te
beperken. Maar dat terzijde en uitzonderingen daargelaten.

Maargoed, waar gaat het hier nu  om? Dat is het feit dat onze Rouvoet het plan gelanceerd heeft voor de ‘dag van het gezin’
op 15 mei. Ik denk niet dat onze samenleving daar beter van wordt. Het
zal er namelijk niet voor zorgen dat al die ouders die eigenlijk geen
kinderen hadden moeten krijgen ineens goede ouders worden. En het zal
er ook niet voor zorgen dat al die ontaarde straatschoffies ineens een
dagje bij moeders op schoot gaan zitten. Verder denk ik niet dat ik als
niet-gelovige single op 15 mei ineens besluit een gezin te gaan
stichten.

Sterker nog, het gaat alleen maar problemen opleveren. Zie jij
jezelf al lopen in De Efteling op 15 mei? Tussen al die blije gezinnen?
Ik moet er niet aan denken om op die zonnige lentedag onder de voet
gelopen te worden door 5-keer-2-keer-schoenmaat-29! En waar je nu in de
aanloop naar Vader- en Moederdag allemaal gerichte reclames ziet
krijgen we dat in mei natuurlijk ook. Dus wordt je in elk reclameblok
doodgegooid met spotjes van ‘Vakantiepark Roompot’ (ja het bestaat
écht), Tefal gourmetsets, en bonusaanbiedingen op alle
familieverpakkingen bij de kruidenier die ineens even niet meer op
alleen de kleintjes gaat letten en krijgen we een marathonuitzending
van die baby-fluisteraar (creepy-woord allert) met dat rare accent.

Als je blij bent met je gezin vind ik daar helemaal niets mis mee. Maar hou het even lekker voor jezelf.

Danku.

HELP!

Je ziet het steeds vaker de laatste tijd. In een goedbedoelde poging de
kijkcijfers op te krikken bieden de TV-zenders zich aan als hulp. Een
kleine greep uit het assortiment voor degene die er met een
zelfhulpboekje of vrienden / familie niet meer uit komt:

– Help mijn man is klusser;

– Help mijn man kan niet dansen;

– Hulp bij het opvoeden van kinderen die nog niet kunnen praten
door een man die zelf ook niet goed kan praten, maar wel weet wat de
baby’s denken;

– Hulp door een Nanny die wel streng is, in tegenstelling tot de biologische ouders;

– Hulp door je kinderen naar de woestijn in Utah (VS) te sturen en daar door ex-commando’s af te laten beulen;

– Hulp om iets te worden wat je helemaal niet bent, maar wel wilt zijn, zoals populair, snowboarder of prom queen (MTV’s Made);

– Hulp om geen 200kg meer te wegen.

Zoals bij mij vaker het geval is wordt teveel van het zelfde nogal
overkill en begint mijn brein te fantaseren over wat de zondagse zapper
nog meer voor zijn kiezen gaat krijgen. Een greep uit de antwoorden die
zo in mij op komen:

– Help mijn vrouw kan niet paaldansen;

– Help mijn hond stopt niet met blaffen;

– Help mijn man kan niet eten zonder te boeren;

– Hulp om met kerst minder lang bij je schoonfamilie te moeten zitten.

Dan vraag ik mij ook meteen af hoe dat dan vroeger ging, in de tijd
dat deze programma’s er niet waren. Moesten ouders hun kind ineens zelf
gaan opvoeden en vrouwen met de deegroller hun man motiveren om de
badkamer af te timmeren? En moesten mensen toen nog zelf bedenken dat
het verstandig was om minder te eten en meer te bewegen als ze het idee
kregen dat hun knieen bezweken onder het gewicht? Gelukkig hebben we
daar nu de TV voor…

Genaaid als werkende klasse

Voor mijn werk word ik geacht in alle uithoeken van het land inzetbaar te zijn. Daarom beschik ik over een comfortabele auto die mij, indien het overige verkeer mij niet tegenhoud, snel en comfortabel op de plaats van bestemming brengt. Maar soms biedt die comfortabele auto geen uitkomst. Want als je in de spits in het centrum van een grote stad moet zijn, dan is het in een aantal gevallen beter om het openbaar vervoer te nemen.

Binnenkort moet ik vanuit Noord-Holland naar het centrum van Den Haag om daar mijn kunsten te vertonen. Nu is zowel het bereiken van het Binnenhof als het parkeren daar een nogal tijd- en geldrovende bezigheid. Gelukkig is er langs de A44 een zogenaamd "Transferium" waar je de bus kunt pakken om 30 minuten later in hartje Den Haag uit te stappen. Die combi transferium-buslijn is gemaakt om het autoverkeer op dat traject te verminderen. Niets mis mee, zou je zeggen. Dus ik was deze optie al aan het overwegen.

Maar nu komt het rare. Om de druk op de stad te verminderen zijn er hoge parkeertarieven. Het alternatief is dus die bus. Maar wat schertst mijn verbazing: er geldt een toeslag voor die buslijn als je er in de spits gebruik van wilt maken!! Dus ik sta op het punt om te zorgen dat er een auto minder in de file staat en er een auto minder het straatbeeld van Den Haag ontsiert, maar met het heffen van een toeslag voor dit soort goedwilligen worden zij toch weer de auto in gejaagd? Het alternatief is om dat stuk dan te gaan fietsen, maar dat is voor mij geen optie. Want ik ga natuurlijk niet met 3-delig pak en laptop drie kwartier op de fiets zitten om bezweet bij een klant aan te komen.

Ik vind dit de wereld op zijn kop en het lijkt erop dat dit weer een mooie manier is om de werkende klasse linksom en rechtsom geld uit de beurs te kloppen. Ik zie niet in hoe reizigers of milieu profiteren van zo’n ‘spitstoeslag’. Want face it, het gros van de mensen moet toch in de spits reizen? Ik vind het vooral een vuile streek omdat er geen alternatief is waarvoor ik kan kiezen. Want als zakelijke dienstverlener kan ik niet kiezen om 40u per week te werken buiten kantoortijden. Ik kan dus kiezen voor mijn bijdrage aan een langer file, of tegen een toeslag, kiezen voor het milieu. Ik zou juist geld toe moeten krijgen als ik die bus neem!

Ik betaal toch ook niet meer aan UPC omdat ik naar een programma kijkt waar heel Nederland op dat moment naar kijkt. En mijn brood is op zaterdag toch ook niet duurder, omdat het dan drukker is bij de bakker?

Als ze die toeslag nu een schrappen en lekkere koffie gaan serveren op het transferium, dan hoor je mij niet meer klagen. En tot die tijd wordt dit mijn bijdrage aan de gesprekken als het onderwerp "Zeiken over de overheid en alles wat daarmee te maken heeft" op feesten en partijen aan de orde komt. U bent gewaarschuwd.

Zomaar een paspoort?

Vanochtend was in principe een doodnormale ochtend. Licht aan, wakker worden, douchen en de deur uit naar de afspraak van die dag. Nu was de afspraak in principe ook niet heel boeiend. Ik ging namelijk mijn nieuwe paspoort ophalen. Een handeling die niet echt van betekenis lijkt, omdat het voornamelijk een gebeurtenis van nummertje trekken, lang wachten en andere mensen bekijken. Nu valt over dat laatste punt al een hele blog te schrijven, maar dat doe ik niet. Het gaat mij vandaag namelijk om iets anders. Toen het matrixbord aangaf dat mijn nummer (D311) aan balie 4 mocht verschijnen liep ik (nog enigszins houterig door ribblessure) naar de vriendelijke dame die routineus mijn nieuwe reisdocument overhandigde. En dat was dat.

Of niet?

Ik ben nu namelijk in het bezit van een document waar slechts een klein deel van deze wereld aanspraak op kan maken. En dat document is, naast de 48 euro die het mij heeft gekost, eigenlijk van onschatbare waarde. Ga maar na, ik kan ongestoord door heel Europa reizen. En in de wat schimmiger landen op deze aardbol kan dit paspoort je heel wat problemen besparen. Ik heb het in het verleden meerdere keren meegemaakt dat ik op grond van mijn paspoort door de autoriteiten niet zo hufterig werd behandeld als de lokale bevolking, mensen uit het armere buurland of mensen uit de USA. Als je vanavond naar het noorden van Marokko afreist staan daar hordes mensen te wachten die woestijnen hebben doorkruist en hun leven nog verder gaan riskeren om Europa in te komen. Dat hebben zij over voor een soort paspoort waar de mijne onder valt. En ik hoef er mijn leven niet voor te riskeren. Nee, een louzy 48 euro’s is het enige, omdat ik toevallig hier geboren ben. En dat maakt schijnbaar onbeduidende moment van deze ochtend toch best bijzonder. Ik durf best te zeggen dat ik nu beschik over een document waar vele miljoenen mensen ook over willen kunnen beschikken.

Beste lezer, realiseer je bij de volgende keer dat je binnen Shengen ongestoord reist of als je bij een vage grensovergang niet gevisiteerd wordt omdat je uit het vervelende buurland afkomstig komt.
Beste lezer, denk bij het afhalen van je paspoort even aan al die afrikanen die in Noord-Marokko hun leven gaan wagen om op een vlotje de Straat van Gibraltar over te steken. Dan valt 20 minuutjes wachten wel weer mee.

My first B&O

Als klein kind liep ik in het weekend regelmatig aan mijn vaders en moeders hand door de plaatselijke winkelstraten. Een dergelijk uitje kon altijd verschillende hoogtepunten bevatten. Een saucijzenbroodje van de Hema of een smurfenijsje van de ijsboer. Een ander hoogtepunt was een blik in de etalage van de plaatselijke dealer van Bang & Olufsen. Daar stonden mijn pa en ik ons te verwonderen over de bijzondere vormgeving van alle apparatuur. En tijdens mijn bezoek aan Kopenhagen eerder dit jaar heb ik dat met een vriend nog eens dunnetjes over gedaan in de 2 verdiepingen grote showroom. Maar de winkel in mijn polderdorp is bij gebrek aan ontwikkelde inwoners uit het straatbeeld verdwenen en ik heb in de tussentijd van mijn krantenwijkgeld een stereo van een Japans merk gekocht.

.

Maar na al die jaren kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Tijdens mijn periodieke speurtocht naar vintage design kwam ik langs een aanbieder van oude Bang & Olufsen spulletjes. Speakers, cassettedecks, versterkers en CD-spelers uit lang vervlogen tijden waren binnen handbereik! Uiteindelijk ben ik gezwicht voor een 30-jaar oude tuner/versterker die zijn tijd ver vooruit was. Sensi-touch bediening (onzichtbare knoppen) en een uiterst strak ontwerp van Jacob Jensen. Zodra je het apparaat inschakelt verschijnen er uit het niets mooie rode indicaties voor bass, treble, balance en volume en de voorkeuzezenders. Ik heb er gister avond in het donker een kwartier naar gekeken. Maar natuurlijk heb ik ook vol trots mij pa gebeld om te melden dat ik, jaren na de wekelijkse sessie voor de etalage, alsnog in staat was deze schoonheid in huis te halen. Een tijdloze klassieker, zoals ik ze graag heb. Op mijn fotopagina pronk ik al met mijn aanwinst.

Bo_3

Dit was nummer 2 van mijn lange lijst met oude meuk (oftewel vintage design) die ik aan het doorwerken ben. Dus als iemand nog een Gispen 405, Eames Lounge Chair, art deco schoollampen of willekeurig Scandinavische designmeuk heeft staan, dan hoor ik het wel.