Het leven in de grote stad

Eigenlijk heb je in dit land geen horloge nodig. Als je de haan hoort is het ongeveer 4 uur ’s ochtends. Als je de moskee hoort is het ongeveer 5 uur ’s ochtends. En als het licht wordt is het 6 uur. Het ontwaken begint dus bij de eerste haan en tegen de tijd dat het licht wordt ben ik al goed wakker. Inderdaad, terwijl het vakantie is sta ik dus dagelijks tussen 6 en half 7 naast mijn bed! Vandaag besloot ik rond half negen naar de Surabaya Mall te gaan. Met het kwik al rond de 28 graden ging ik er een rustige wandeling van anderhalve kilometer van maken.

Deze stad is een ongekend drukke metropool. Het heeft alles. Wolkenkrabbers, achterafstraatjes vol eettentjes, ratten, bedelende kinderen, straatverkopers bij de stoplichten en vooral heel veel verkeer. op de grote straten scheuren de auto’s, brommers, motoren, fietsers en becacks vele rijen breed in een oneindige stroom over de weg. En ik mocht vanochtend oversteken op een punt waar twee van die wegen samenkomen!

Help! Wat nu?! Het heeft dus geen zin om te wachten, want de stroom is oneindig. Dus ben ik, zodra er op de eerste rijbaan niets reed, de weg op gestapt. Zo, nog maar vijf rijbanen te gaan. ik kan je vertellen dat je je flink kwetsbaar en ongemakkelijk voelt als het verkeer voor en achter je langsrijdt. Maar ik heb het avondtuur dus overleefd. Het wordt bijna leuk! Ben zonet weer zo’n weg overgestoken! *thrill seeker*

Na dit obstakel kon ik ongestoord de Surabaya Mall gaan verkennen. Niet zo extreem groot als Tunjungan Plaza (TP), maar toch nog 3x het Willem Eggert Centrum (voor de niet Purmerenders, de mall is dus gewoon groot ja). Ik was er wel iets te vroeg, aangezien de winkels pas om 10 uur open gaan. Dus ben ik aan de straat even koffie gaan drinken. De sfeer langs zo’n vijfrijstrokenverkeersader is niet echt rustiek, maar de koffie is lekker en goedkoop en het uitzicht veranderd elke 2 seconden. Over goedkoop gesproken, ik heb gister een niet record goedkoop eten gevestigd. Rijst, groente en 2 vissen voor 72 eurocent. Ik denk niet dat ik het record kan evenaren… Het was in een eettentje op straat. De mevrouw eigenaresse zat vrolijk in het Indonesisch tegen me aan te babbelen en zo goed en zo kwaad als het ging gaf ik dan antwoord. Haar compliment over mijn taalkennis zal overigens lauter uit beleefdheid gegeven zijn. Gelukkig liet ze me tijdens het eten wel aardig met rust en kon ik vol genieten van mijn visjes!

Ik ben nu weer in TP aangekomen. Vanaf de Surabaya Mall heb ik een becack genomen, omdat ik niet zo’n zin had om op het middaguur een lange wandeling te maken én om drie van die straten over te gaan steken. Er zijn grenzen… Even kijken of ze nog leuke jeans hebben, zodat ik vrijdag iets warms aan kan trekken op de weg naar huis.

Tjee, ik dacht dat ik niets ging beleven, behalve dan een beetje shoppen. Maar zo te zien is er in de grote stad in het verre vreemde land toch altijd iets om mee te maken.

Tjee, ik dacht dat ik niet echt iets zou beleven in deze

3 gedachtes over “Het leven in de grote stad

  1. He Babe, tot nu toe is het hier ook nog heerlijk weer dus wie weet heb je je jeans niet meteen nodig!
    Overigens heb ik nog niets gehoord over mijn postpakketje 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s